Let op je woorden!

We hebben het allemaal wel eens; je zegt iets en meteen daarna vraag je jezelf af hoe dat in Godsnaam uit je strot heeft kunnen komen. Het kan iets doms of vreemds zijn, iets wat een ander gruwelijk kan kwetsen of zelfs iets waarvoor je je super erg schaamt. Dat laatste, daar kan ik me meestal nog wel over heen zetten, iets doms ook nog wel, maar de vreemde en kwetsende opmerkingen, die willen nog wel eens flink in mijn hoofd blijven hangen. Er is er een die wel 10 jaar oud is, die beide criteria had, waar ik me nog steeds regelmatig voor voor mijn kop kan slaan. Serves me wel, moet je maar niet zulke rare dingen zeggen.



Maar zoals ik al zei; we hebben die dingen allemaal wel eens. Altijd pas je netjes op je woorden, gaan opmerkingen zowaar 3 keer door de keuring voordat ze naar buiten worden gebracht en misschien deze keer ook wel, maar als ze dan de buitenlucht raken zijn ze ineens zo anders dan ze in je hoofd klonken. ZO bedoelde je dat helemaal niet. Of met die omstandigheid had je geen rekening gehouden. En als de mensen gewoon zouden zeggen dat je je k*tkop moest houden, of je op een andere manier op je plaats hadden gezet, dan had je sorry kunnen zeggen of uit kunnen leggen dat je het zo niet bedoelde, dat het in je hoofd anders klonk. Maar meestal geven de ontvangers geen kick. Ze houden hun mond, zijn 'de grotere' in het gesprek. Daardoor weet je eigenlijk ook niet of je diegene nu eigenlijk wel hebt gekwetst of dat diegene wel doorheeft dat wat je net zei zo raar is. Je weet ook niet of een paar dagen of tien jaar later diegene ook nog steeds terugdenkt aan dat moment, net als jij, of het allang vergeten is.



Sorry zeggen of uitleggen gaat dan dus niet, want tsja, wat als diegene het niet meer weet? Dan sta je dubbel voor schut. Dus blijft dat beschamende moment voor eeuwig bij je. Het groeit waarschijnlijk nog in ongemakkelijkheid, in schuldgevoel en soms als IK 's nachts niet kan slapen en ik denk er aan kan ik niet eens lekker stil blijven liggen. Dat gevoel in mijn buik is zo niet fijn dat ik moet kronkelen of draaien om het kwijt te raken, misschien heb jij daar ook wel last van. En omdat je je er zo voor schaamt praat je er ook niet over met anderen, want wat moeten zij dan wel niet van je denken? Zucht, het is een verschrikkelijke last, haha. Gelukkig kunnen we ons geruststellen met de gedachte dat meestal de ander de opmerking sneller is vergeten dan jij. Gelukkig zal in veel gevallen de ander ook wel weten dat je het niet zo bedoelde, want anders zou hij/zij wel wat zeggen. Gelukkig zijn we dus ook wel eens de ontvanger van deze opmerkingen en kunnen we er meestal later ook om lachen. Dus om in de woorden van Elsa van Frozen te spreken; 'Let it go, let it go!'

Ph. by me.

3 opmerkingen :

  1. Zo.....herkenbaar. Vervelend als dit voorvalt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. heel herkenbaar.. zo vervelend zo'n situatie ik begrijp helemaal hoe je je voelde

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar! Alleen heb ik dit vaak op msn vroeger gehad, de dingen die ik typte kwamen er niet zo uit zoals ik ze bedoelt had, en ik kreeg er zelfs een keer een grote ruzie om!
    Nu let ik vaak op wat ik typ, en bedenk me vaak of het wel goed zou overkomen!

    BeantwoordenVerwijderen