Ff bijkletsen #1 - Onzekerheid

Dan is het januari, de feestdagen zijn voorbij, mijn elke-dag-bloggen maand (die ik helemaal vol maakte) ook en na een lekker lui weekend begon gisteren het echte leven weer. Vorig jaar was op persoonlijk vlak niet heel geweldig, maar ik ga mijn best doen om daar in 2016 verandering in te brengen. Ik ben de laatste weken van december echt bezig geweest met nadenken over welke kant ik mezelf graag op zou zien gaan. Ik ben mijn talenten gaan overdenken, mijn zekerheden en natuurlijk ook toekomstperspectief. Dit was nog niet eens zo makkelijk. Iets wat me in het afgelopen jaar denk ik best tegen heeft gezeten in mijn zoektocht naar werk is dan ook mijn onzekerheid, mijn faalangst. Ik bedoel; ik weet best wat ik kan, ik heb niet voor niets bepaalde diploma's behaald of bepaalde verantwoordelijkheden gekregen bij mijn oude werkgevers, maar het verleden zit me dan echt ontzettend in de weg. Niet alleen mijn verleden met leeftijdsgenoten (ik ben lang en veel gepest) maar ook leraren en (potentiële) werkgevers hebben het me niet altijd makkelijk gemaakt om vertrouwen in mijzelf te houden.



Ik heb te vaak meegemaakt dat ik iets kon, het hardop zei en op het moment dat ik het daadwerkelijk moest laten zien kei hard faalde. Ik heb nog steeds trauma's van mijn strikexamen in groep twee, het ergste was nog wel dat de juf ook nog zei dat ze het mislukken al wel had verwacht. Maar ook vorig jaar, tijdens mijn sollicitatie voor een call center functie. Ik wist niet wat ze nu eigenlijk van me verwachtten; moest ik dat mens nu goed helpen of ook echt iets verkopen? Ik sloeg dicht, echt helemaal pot dicht, volgens mij wist ik mijn eigen naam niet eens meer, laat staan de naam van het bedrijf waar ik solliciteerde. Dat terwijl ik echt wel weet dat ik mensen goed kan helpen, ik deed het immers in mijn vorige functies ook en dat had ik ook verteld in het eerdere gesprek, maar ik wist in die andere functies wel wat van me verwacht werd en dat was wel even een stukje moeilijker dan een afwasmachine verkopen. Of niet, want of dat nu daadwerkelijk van me verwacht werd weet ik nog steeds niet, maar dat maakt me nu niet echt zekerder van mezelf.

Gek eigenlijk, tot ik echt eens goed ging nadenken over mijn toekomst had ik niet eens echt in de gaten dat ik zo onzeker was. Maar als ik nu terugdenk aan de motivaties die ik moest schrijven bij vacatures die ik gewoon wilde doen omdat ik wilde werken, dan had ik daar echt heel veel moeite mee. Terwijl ik echt wel weet dat ik mijn werk altijd met 200% inzet zal doen, maar dat is zoiets wat moeilijk te bewijzen is en als je dan eigenlijk niet weet waarom je een baan wil hebben, doet dat niet echt veel voor je zelfvertrouwen en daarmee wordt het zelfs heel moeilijk om een leuke motivatie te schrijven, maar waarom dat zo moeilijk was besefte ik me eigenlijk niet. Ik ben ik het dagelijks leven namelijk helemaal niet zo onzeker, ik weet wat ik kan en wat ik niet kan en ben ook niet bang om eens een keer iets te proberen wat niet lukt. Eigenlijk zou ik er flink aan moeten gaan werken dit ook in mijn professionele leven door te voeren, maar ja daar hangt altijd zoveel van af. Nu ik een nieuwe weg in ga slaan (waar ik je later vast meer over vertel) zal ik trouwens wel echt moeten want een onzeker persoon in die tak van sport gaat echt niet samen met onzekerheid. Gelukkig heb ik al bijna 3 jaar ervaring en heb ik ook al een aantal keer het vertrouwen van anderen gekregen, dus waarschijnlijk komt het goed. 2016 het jaar van Minke Maria.

Ben jij zelfverzekerd of juist heel onzeker? Verschilt het bij jou ook of het over privé of werk gaat?

Ph. by me.

1 opmerking :

  1. Je kunt het!!
    Heb je afgelopen zondag divorce gezien? Zo moet dat gaan bij een call center! Wie weet als je er nog eens solliciteert.

    BeantwoordenVerwijderen